حرف اول» رفيق عشق

امروز يعني آينده و آينده هم يك حادثه و اتفاق ساده و از سر اقبال و شانس نيست بلكه آينده همان چيزيه كه ما اونو مي‌ سازيم؛ با فكر، انديشه و فهم درست از روزگار در حال گذر.

ذهن ما مثل آهن‌رباست. افكار و انديشه‌هاي گوناگون كه در مقابل چشمان ما شكل مي‌‌گيرند، جذب ذهن ما مي‌‌شن، خواه اين افكار مثبت باشن يا منفي و در يك فرآيند پيچيده «فلسفه زندگي» ما رو مي‌‌سازن.

اين‌گونه است كه در مورد دوست و همنشين بسيار سفارش شده، چون بسيار تاثيرگذارن و باز به همين خاطره كه ما بايد براي داشتن يك زندگي شيرين و بانشاط، به زيبايي و اوج فكر كنيم. طبيعي است كه براي داشتن يك زندگي زيبا اول بايد نگاهمون رو زيبا و دوست‌داشتني كنيم. دلمون بايد مثل گوشمون شنوا و قلبمون بايد مثل چشمامون بينا باشه. وقتي چشم، گوش و زبان آدمي بينا شد، دلش هميشه بيداره. قلبمون رو با محبت و با عشق پيوند بزنيم تا درهاي آسمون به روش باز بشه.

وقتي مي‌‌تونيم با يك لبخند، دوستان زيادي به دست بياريم، با يك مهرباني دل‌هاي زيادي رو به خودمون جذب كنيم و با يك كلمه، دشمني‌ها رو به دوستي تبديل كنيم، چرا نه؟

هميشه سفرهاي طولاني و بزرگ، با يك قدم آغاز مي‌‌شه. كافي است قدم در راه بگذاريم. راه دوستي‌ها و صميميت ‌ها، راه محبت و عشق كه متاسفانه داره به افسانه‌ها پيوند مي‌‌خوره.

زندگي مثل يك درياست، هم مي‌‌تونه كشتي رو به جلو هدايت كنه و هم غرقش كنه، تصميم با ماست چون ناخداي كشتي زندگي، من و توييم. دوست روانشناسي دارم كه تجربه سي ساله‌اش را برايم اين‌گونه بازگو كرد: بعد از سي سال كار و تجربه درباره بيماران خودم، كساني را ديدم كه مي‌‌توانستند خوب پول دربيارن و كساني را هم ديدم كه مي‌‌توانستند خوب زندگي كنن ولي اكثر بيماران من كساني بودن كه بلد نبودن اين دو كار را با هم انجام بدن.

براي هم تكيه‌گاه، چراغ عشق و مهرباني و رفيق راه باشيم.

تا كي غم آن خورم كه دارم يا نه

وين عمر به خوشدلي گذارم يا نه

پر كن قدح باده كه معلومم نيست

اين دم كه فرو برم، برآرم يا نه؟

زندگي فاصله نفس‌هاست، با هر نفس‌مان، دوستي و عشق بپراكنيم كه سرشار از زندگي‌ست.

شاد و سربلند باشيد

هرمز شجاعي‌مهر